Desejo Profundo 88
Oh oh oh… Jimmy… Choo.
Oh oh oh… Jimmy… Choo.
Sair de casa a 3. Deixar a gaita que nunca chora na creche a berrar como se a fossem matar. Largar o husband no emprego e seguir caminho. Passar a correr pelo hospital por causa de umas análises. A 500m do escritório dar-me conta de que o portátil (de trabalho) ficou em casa. Reunião às 9h30, ou seja, não há tempo para voltar atrás. Siga, reunião à antiga com papel
Dana-me esta crise. Dana-me que por mais que tente encarnar esse papel autista, com o seu quê de apatia, acefalia, inconsciência, cegueira e surdez, não a consiga ignorar (sim, a crise). Dana-me a pobreza. Dana-me já não poder dizer que me dana, acima de tudo, a pobreza de espírito. Aquilo que me dana mesmo é essa pobreza que dá fome e que engrossa as filas nas associações de caridade, nas